het verhaal

het verhaal


Er was eens, lang geleden, een klein jongetje dat een beetje kon tekenen en te veel fantasie had.


Hij heette Nico, en in de jaren dat hij nog wat groeide en toch biologisch volwassen werd, verscherpte hij zijn fijne motoriek en bleef hij kribbelen en fantaseren.


Toen hij groot genoeg was en kon aantonen dat hij voldoende baardgroei had, was hij klaar om te gaan werken. Natuurlijk moest het tekenwerk zijn, en oh yeah, zo geschiedde het!


Wat de kleine grote Nico niet wist, was dat hij door voor z'n werk plannen te tekenen, steeds minder tijd zou maken voor zijn eigen tekeningen, creaties en ideeën.

De dwaze fantasie was altijd aanwezig, maar werd niet meer vertaald in lijnen en vlakken op papier.


Stilaan, zonder dat het opviel, verwaterde Nico's creatieve hobby en belandde zijn krasvaardigheid in een verloren hoekje in het rommelige brein tussen de spinnenwebben...


Nico's leven ging door, het teken-werk veranderde in gewoon werk en later in nog meer werk.  Zijn geliefden zorgden er al die tijd wel voor dat hij zich niet hoefde te vervelen, en met andere leuke dingen bezig kon zijn.  Het leven werd geleefd, net zoals mister Nico zelf werd geleefd...


Op een mooie dag zag de ouder wordende man in een winkel een doosje potloden.  En nog wel potloden met verschillende hardheden; hele harde, en zelfs zo'n zachte die je waarschijnlijk na elke getrokken lijn  zou moeten slijpen.


Er opende zich een krakende deur de zolderkamer van zijn hersenen; een zwak lichtschijnsel wierp net voldoende licht op een stoffig, rommelig en bespinnenwebd hoopje in de hoek van de kamer waar alleen hij toegang toe had.


"Hé, die potloden zou ik wel eens kunnen gebruiken!  Misschien om iets schoons en toch wat mysterieus te tekenen...  een geestmeisje misschien?  Als ik het nog kan, tenminste...".


Hij kocht de potloden en een schetsblok, en van zodra hij thuiskwam zette de man zich aan de livingtafel en begon te kribbelen.


Het ging tot zijn verbazing helemààl niet moeilijk, het ging heel gemakkelijk zelfs, net alsof hij de dag ervoor pas nog getekend had!


Drie kwartier later was het geestmeisje klaar.  Het resultaat mocht er zijn, al vond-ie dat zelf, en het voelde goed aan.


Dit moest en zou hij meer doen!


En zo begon het allemaal opnieuw: de dwaas tekende en creëerde meer en meer, en nog meer!  Nico tekende veel en divers, en soms kreeg hij de vraag om

iets te maken op basis van wat vage wensen.  Dit 'iets' werd dan gemaakt en de reacties hierop waren goed, zeer goed zelfs.  De mensen werden er blij of ontroerd door.  Dit was het: raken en blij maken.


Alleen moest er nog een naam bedacht worden om zichzelf wat kenbaarder te maken.


Op een onbewaakt moment viel NIC'ART hem te binnen.  Dat leek hem wel wat; NIC'ART: met de NIC van Nico, maar ook van "nice", en ART, tja, da's heel ruim, hè.  Een ondertitel als "Art, Graphics, Design & More" vatten het gekrabbel zowat

samen.  Iemand noemde hem eens 'ontwerper van vanalles', en ook dat klonk Nico zalig in de oren...


Hiermee was NIC'ART pas écht geboren!  De fantast mocht nog veel kribbelen en ontwerpen, en leefde hierdoor nog lang en gelukkig.


EINDE.


Ziezo, dit was het verhaal van hoe de kleine Nico met z'n potlood een iets minder kleine Nico werd die met NIC'ART mensen blij maakte met kunst, tekeningen,

cartoons, illustraties, logo's, huisstijlen, tattoo's, en nog veel meer...


Deze website maakt gebruik van cookies. Door te klikken op "Accepteren" of door de site verder te bezoeken ga je akkoord met ons gebruik van cookies.

Accepteren